Amerika en aanverwanten

The Patriot

2008-07-07T18:06:00.001-07:00

Het is ondertussen (ondanks de brand) ook de 4de juli geweest, je weet wel het Amerikaans feest dat hun onafhankelijkheid viert. Het is tevens de gelegenheid bij uitstek om je huis rood-wit-blauw te kleuren, een grote vlag buiten te handen en een BBQ te organiseren.

Ik ging even wandelen langs de centrale straat van SB met een vriendin. De straat was afgesloten omwille van een grote opgeblazen arend in maatpak die de boel onveilig had gemaakt.

Het ondier werd echter al gauw verwijderd door de oudstrijders en hun antieke tanks. Ja hoor er was een defile. Buiten soldaten en militaire voertuigen werd er ook plaats gemaakt voor chique auto's. Zo weten terroristen dat als puntje bij paaltje komt, Santa Barbara zelfs haar dure Lamborginies en Feraries zal inzetten om hun tegen te houden.

Ik heb samen met vrienden lekker gebbqed, hoewel het nogal vervelend was dat de stroom nog steeds regelmatig uitviel. De bosbrand is trouwens nog steeds bezig. Vrijdag kleurde de zon rood door alle rook die van de brand SB inwaaide.

Gelukkig was er geen rook meer in de avond zodat we met zijn allen konden gaan kijken naar het fameuze vuurwerk van 4th of July. Iedereen had me een spectakel beloofd. Dan merk je meteen dat 'iedereen' niet heel veel gewend is. Het was een mooi vuurwerk festijn, daarover niets dan goed. Maar een spektakel zou ik het ook niet noemen. Komt daar nog bij dat de brandweer als de dood was voor niuewe brandjes, waardoor het vuurwerk alleen mocht afgestoken worden door professionelen en alleen in de buurt van de oceaan.

Het was wel een leuke dag...en een mooi einde van een mooi jaar. Het is bijna tijd dat ik terugkom.

Fire walk with me

2008-07-03T23:05:00.000-07:00

Een nieuwe post, vlak voor de nationale feestdag van de VS, dat moet vast iets vrolijk worden. Niets is echter minder waar. Santa Barbara staat in brand, althans het deel waar de universiteit is gelegen.

Ik had natuurlijk niets in de gaten. Ik was druk aan het werken in mijn kantoortje toen zonder waarschuwing de electriciteit uitviel. Vreemd dacht ik, maar werkte gestaag verder. Toen ik enkele uren later de bus naar huis wou nemen, merkte ik dat zelfs de liften van het gebouw het niet meer deden. Eenmaal via de noodtrap buiten het gebouw geraakt, merkte ik de geur van brand en as. Even later, aan de busstop, hoorde ik het nieuws. De bossen van de San-Ynez mountains stonden in brand. Voor diegenen wiens geografisch orientantie-vermogen het laat afweten. Santa Barbara wordt omringt door de San-Ynez bergketen. Het is de plaats waar het national park Los Padres zich bevindt, alsook het plekje painted cave (mensen die me bezocht hebben weten ondertussen waar de klepel hangt, of hebben in ieder geval al iets horen rinkelen).

Gisteren was die bosbrand nog ver weg, in de heuvels. Toch zat ook Santa Barbara zonder stroom. Thuisgekomen had ik precies 20 minuten om mijn pizza de oven in te mikken (BBQ-kip voor wie het mocht interesseren) toen de electriciteit voor een tweede keer uitviel. Dit keer duurde het ongeveer 13 uur. Toen ik mijn woonst in de vroege ochtend verliet was er in ieder geval nog steeds geen electriciteit.

Momenteel is het gevaar alleen maar groter geworden. Goletta, het stadje waar de eigenlijke universiteit is gevestigd, is in hoogste staat van evacuatie. 1600 gezinnen hebben hun hizen al verlaten. Toen ik de universiteit vandaag verliet lag er een rode waas in de lucht. De lucht was vol as en het was moeilijk ademen. De terugreis met de bus liep vertraging op door het aantal autos dat het stadje probeerden te ontvluchten. Een goede drie mijl van de snelweg verwijderd was op verschillende plekken een rode gloed merkbaar, afkomstig van brandhaarden die de grenzen van de stad hadden bereikt.

Het klinkt allemaal buitengewoon avontuurlijk, maar het leven gaat ondertussen rustig door hier in SB. Het vuur zal heus niet tot aan de zee (waar ik woon) geraken. Toch is het heel indrukwekkend. Hoe reageren de amerikanen? Zoals ze altijd doen in deze situaties: in winkels en benzinestations staan lange rijen aan te schuiven, al hamsterend uit vrees voor meer overlast. De studenten pochen over wie het dichtst bij de vlammenzee woont en het mooiste zicht heeft. En soms wordt er ook wel een cynisch grapje gemaakt. De mensen vragen zich af hoe die brand zo snel uit de hand kon lopen. Dient de National Guard niet om de brandweer bij te staan in deze situaties? Maar de National Guard is natuurlijk niet beschikbaar, aangezien zij andere brandjes aan het blussen in in Baghdad.

American history X

2008-05-18T14:05:00.000-07:00

Oh, ja nog een akelig voorval, dat Karin en ik schokkend vonden:
Ventura is een klein stadje 30 minuten van SB. De hoofdstraat ligt bezaaid met tweedehandswinkeltjes en vintage-winkeltjes. Heel leuk om doorheen te wandelen en ontdekkingen te doen. Wie echter iets te hard zoekt, kan rare dingen vinden.

Inderdaad. Dit kleine pitoreske stadje verkocht herinneringen uit de goede oude tijd. Want je kunt nooit genoeg memorabilia hebben van Lynchpartijen en samenkomsten in het wit. De replica-Hitlerjugend dolk die we in hetzelfde winkeltje vonden was er niets tegen...
We waren geneigd de dingen te kopen en ze meteen aan een afro-amerikaans museum te schenken.

All things bright and beautiful

2008-05-18T13:46:00.000-07:00

Natuurlijk is niet alles vreselijk en boosaardig in Amerika. In elk stukje wildernis zijn er prachtige dingen te beleven. Karin en ik gingen vorige week onder meer naar Sequioa National park en daar zagen we heel wat mooie beestjes.
Nu weten we meteen waar disneys Knabbel en Babbel op gebaseerd zijn: inderdaad dit is een Chipmunk.

En ook Yogi Bear was van de partij. Karin en ik waren vijf minuten op wandel tijdens onze eerste officiele wandeltour toen we deze mama-beer met twee cubs tegenkwamen. Overal werd gewaarschuwd dat zwarte beren best gevaarlijk konden zijn, zeker met welpen, dus zijn we snel op onze passen terug gekeerd. Maar niet zonder eerst een foto te nemen.

De Beren zijn in Sequoia zo een plaag dat je tijdens het kamperen je voedsel is speciale berenboxen moet steken. Indien je iets geurend in je tent hebt (deodorant, kaarsen, tandpasta) kun je een onverwachte harige bezoeker hebben diep in de nacht (mij niet inbegrepen).

Natuurlijk was de marmot ook aanwezig. Dit diertje was gefascineerd door ons buitenlanders en was zo tam als een...marmot geloof ik?

Maar het grootste monster dat we hebben gezien was tijdens de laatste dag, waar we op Walvisspotting gingen. De Bultrug is een groot beest maar het is waarlijk wonderlijk hoe veel buitelingen zo iets groots kan maken en nog steeds gracieus kan zijn.

If you are going to San Francisco....

2008-05-13T15:44:00.000-07:00

Ik heb veel te vertellen. Drie weken lang was Karin op bezoek. Het was fantastisch. We hebben genoten van drie weken bij elkaar zijn. We hebben in de zon gelegen, we hebben LA verkend, de klerenwinkels van Ventura onveilig gemaakt, de bergen van Sequoia beklommen en daarna de heuvels van San Francisco. We kwamen ook in contact met de meest rare diersoorten, chipmunks, marmotten, Bultrug walvissen, wilde herten en een moederbeer met twee kindjes. Alles was fantastisch.

En toen gingen we naar San Francisco. En hier stop ik even mijn verhaal. Voor iedereen die dit leest: we zijn ok, we zijn er levend uitgekomen, het was traumatisch maar uiteindelijk zijn we alleen materiele dingen kwijt. Goed, nu het verhaal:

Karin en ik houden van B&B. Ik weet, het klinkt een beetje traditioneel en oudbakken, maar we zijn alletwee een beetje huiselijk, we genieten van het comford en het is in ieder geval persoonlijker dan een hotel. Dus boekten we, na vier dagen in de wildernis van Sequoia National Park te hebben overnacht, drie dagen een B&B in San Francisco. Het was een mooi huis, in een nette wijk, juist tegenover een prachtig park. De eigenaars waren ook vriendelijke mensen, we hadden een mooie kamer, een eigen badkamer en er was een benedenverdieping met een Hot Tub die uitkeek op SF downtown. De eerste dag hadden de eigenaars zelfs kaas en wijn klaargezet, om ons te verwelkomen.

De eerste twee dagen gingen zo voorbij. Lekker dineren, de stad verkennen: chinatown, Japantown, Golden Gate Park, de prachtige huizen van SF...De vrijdag waren we van plan vroeg op te staan, en via Monterey terug naar Santa Barbara te rijden, een rit van 6 uur. We stonden dan ook vroeg op (8 uur) en waren aan het genieten van een lekker ontbijt op de bovenste verdieping toen we besloten om weg te gaan (rond 9 uur). Het huis was al verlaten, aangezien beide eigenaars op hun werk waren. Toen ik echter in onze kamer kwam, merkte ik onmiddelijk dat mijn laptop weg was. Ik had het ding meegenomen op onze trip, omdat ik een emailjunkie ben en omdat ik graag op de hoogte blijf. Je kunt je voorstellen wat een schok. Mijn laptop bevat al mijn werk van het laatste jaar. Ik heb wel backups, maar die zijn altijd slechts gedeeltelijk opgeslagen. In lichte paniek riep ik Karin. Samen besloten we het huis af te zoeken. Wie weet had ik het ding misplaatst. We vonden echter niets. Zelfs geen spoor van inbraak

Ik dacht eigenlijk dat een of andere junkie gewoon was binnengelopen en mijn laptop had meegenomen. Dat verwacht je in Nederland tenminste. Terwijl Karin de rest van de bagage klaarmaakte, ging ik naar de bovenste verdieping om de politie te bellen en de B&B-eigenaars te verwittigen dat iemand hun huis was binnengebroken. Ik was juist aan het zoeken naar hun telefoonnummer toen ik opeens Karin hoorde gillen. Ik stormde naar beneden, al schreeuwend dat ze Karin met rust moesten laten. Op de gang werd ik tegengehouden door een gemaskerde man, die een pistool op me richtte, terwijl hij in zijn andere hand een mes hield. In klare taal riep hij me toe: "Get down motherfucker, put your hands on your head". Karin vertelde me later dat zij had geschreeuwd omdat ze tevens deze man tegen was gekomen op de trap. Tegelijkertijd had een andere man haar van achter vastgegrepe en haar op de grond gedwongen. Terwijl ik ook door mijn knieen ging, benaderde de man met het pistool mij en drukte de loop tegen mijn voorhoofd. En dat moment duurde uren.

Karin en ik werden naar de bovenverdieping geleid. Ik mocht wandelen, Karin diende op handen en knieen te kruipen. De mannen (het waren er twee) ondervroegen me: Waar is het geld van mijn ouders, waar is het geld verborgen in de Hot Tub, waar is de kluis? Ik probeerde hen duidelijk te maken dat we van niets wisten. We waren gewoon B&B-ers, we kenden de mensen niet eens. Boven gekomen moesten we op het bed gaan liggen van de eigenaars. Karin lag aan het hoofdeinde, ik aan het voeteneinde. De mannen bleven ons vragen waar het geld was, en wij probeerden hen duidelijk te maken dat we niets wisten. Karin door op hun vragen te antwoorden en ik door middel van een vloed van woorden, alsof ik dacht dat ik met redeneren me uit de situatie kon lullen. Naast enkele 'shut ups', 'dont lie' and 'where is the money of the hot tub' (de raarste zin ooit) kregen ze door dat we echt van niets wisten. Ze plaatsten vervolgens kussens over onze hoofden, fouilleerden ons voor geld en telefoons (ze vonden mijn GSM, maar misten (gelukkig) mijn portefeuille) en begonnen daarna het huis te plunderen. Ik vroeg hen mijn laptop achter te laten, aangezien daar al mijn werk op zat. Een van de bandieten verzekerde me: indien ze vonden wat ze zochten zouden ze mijn laptop terug geven. Toch wel vriendelijk...

We hebben niet zo een goed idee hoelang dit alles duurde. Een uur, anderhalf uur? De mannen gooiden met lades, cd's, boeken, ze braken ventillatieschachten open op zoek naar geld. Karin hield ondertussen mijn been stevig vast waardoor ik me meer op mijn gemak voelde. Opeens hoorden we (we durfden nauwelijks te bewegen: voor je het weet schieten ze je dood) een van de mannen zijn compaan toefluisteren: 'keep low'. Enkele minuten later hoorden we de B&B-eigenares thuiskomen. Later bleek dat diezelfde ochtend haar garagesleutel uit haar auto was gestolen. Ze kwam naar huis om de code van de garage te veranderen. De eigenares kwam naar boven en toen hebben we haar bij ons geroepen en haar gesmeekt het huis uit te vluchten en de politie te bellen. We hadden geen idee waar de dieven waren. Vijf minuten later hoorden we de politie. Ook zij kwamen met pistolen het huis binnen en met onze handen omhoog werden we uit het huis geleid. We waren bevrijd. Het was half twaalf. Het zou nog eens vier uur duren vooraleer de politie klaar was met ondervragingen.

De dieven hadden alles goed gepland. Ze wisten hoe ze het huis konden binnenkomen door de garagesleutel van de eigenares uit haar auto te stelen. Ze kenden de plaats, of wisten alleszins waar de Hot Tub was. Ze hadden echter niet gedacht dat er nog mensen in het huis zouden zijn.
Er zat geen geld in de hot tub. De dieven hadden een of ander wild verhaal voor waar aangenomen.

Dat was ons verhaal. Ons trauma.
Uiteindelijk is alles best goed afgelopen. We zijn niet fysiek mishandeld. De dieven waren brutaal, maar niet hardhandig. We zijn mijn laptop kwijt, onze telefoons, Karin's camera, haar contant geld en cd's die ze had gekocht een dag van tevoren. De politie verzekerde ons dat we van geluk mochten spreken. Regelmatig eindigen deze 'home invasions' niet zo positief.

Na dit incident zijn we snel doorgereden naar Santa Barbara. We kwamen om aan rond tien uur 's nachts. Doodop.
En zo eindigde een van de engste dagen van mijn leven.
En het moraal van het verhaal? Wat er ook gebeurt, altijd 911 bellen. Neem geen Laptops mee op vakantie en maak elke week een volledige backup. Hang niet de held uit bij een overval. En vooral, geniet van je tijd samen. Je weet maar nooit.

The poolboy

2008-04-17T11:32:00.000-07:00

Vorig weekend een luxe-leven op de ranch van een vriendin. je weet wel, zo een ding van 7 hect. land, met overal kleine cottages, zeven auto's, een zwembad en een eigen beekje.

De Ranch is gelegen in het midden van Malibu Hills, een plekje geheten malibu lake. Vroeger de plaats waar de rijke hollywood-sterren hun huisjes hadden, nu eerder de plek om te wonen voor de nouveau rich.

Ja hoor, Jeroen werkt zich stiekem een weg naar de "inner-circles of California's elite".

Toch is niet alles tres chique. In het midden van alle luxe vind je ook de Rock store, waar vanaf de jaren 1960 bikers van heel amerika naar toe reden. Elke zondag is er een 'gathering' en soms komt Jay Leno zelfs met zijn eigen motor. Jullie kennen de store waarschijnlijk, aangezien de pub regelmatig voorkomt in roadmovies als Easy Rider of The Wild Ones.

In hollywood stijl trachte ik mijn leven wat meer kleur te geven. Wie had gedacht dat ik ooit nog een zwembad zou schoonmaken, in mijn zwembroek, terwijl het 40 graden was. Het leven is mooi.

Sunny side up (happy easter!)

2008-03-29T17:06:00.000-07:00

Het is ondertussen al weer een maand geleden sinds ik een blogentry had. Niet dat er veel gebeurd is ondertussen. Het zijn nog steeds verkiezingen, hoewel de vaart er helemaal uit is. Ik heb niet het gevoel dat iemand er hier nog zin in heeft. Kan ik me goed voorstellen: elke dag de tronie van Leterme of Balkenende zien zou me ook danig irriteren. Hoe zouden hun respectievelijke vrouwen dat oplossen? Maar goed, dat ligt anders.
Wat is er hier nog gebeurd? Niets interessants eigenlijk. Ik kan je wel vertellen dat Pasen niet bepaald een indrukwekkende gebeurtenis is in SB. Van alle feestdagen is het echt de minst gecommercialiseerde. Er worden welliswaar eieren verkocht in elk winkelcentrum maar ik zag geen verklede paashazen, geen christusprocessies, geen versieringen, niets...Misschien vinden ze het moeilijk Pasen te verkopen aan de mensen. Ook weinig 'happy Easter' de dag na pasen (geen paasmaandag zoals bij ons). De mensen die ik tegenkwam keken raar op en eentje repliceerde met een bitse: 'Happy Peschach'. Dit is het joodse paasfeest dat natuurlijk niet op dezelfde dagen wordt gevierd. Ik begrijp dit land toch niet helemaal. Toen ik tegen dat vrouwmens 'happy CHristmas' zei was ze wel blij. Nu het is de Joodse New Yorkse die weigert (als enige) mijn naam uit te spreken dus het zal wel iets East-coasts zijn.
Toch heb ik rede tot blijschap: de lente is aangebroken, of misschien eerder de zomer.

Alle bomen staan hier in volle bloei en het heeft al 4 weken niet meer geregend. Dat is leuk, zeker als het ook zo een 25-30 graden is elke dag.
Het was dan ook een verplichting om mijn huisgenoten te trakteren op een mooie Paaslunch met lekkere vis (Makhi-makhi), een voorgerecht van geitenkaas en sesamzaad in filodeeg en een heerlijke paastaart. En natuurlijk Margharita's. Het werd een leuke vrije dag:

Soms is dit een heel mooi land. Het was in ieder geval een leuke dag met heerlijk weer. Toch miste ik mijn vrienden in Nederland des te meer. Ik verlang naar mijn dinnerfeestjes en late avonden op cafe. Maar ik ga wel de zee missen hier.

Primary colors

2008-02-29T13:50:00.000-08:00

Het zijn Amerikaanse voorverkiezingen...dat wisten jullie waarschijnlijk al. Volgende maand wordt alles min of meer beslist. Bij de republicans wordt het John McCain. Dat kan haast niet anders. De oorlogsheld (hij was een krijgsgevangene van de Vietcong) is wat ze hier ' a certain bet' noemen. Capabel, ervaren en charmant. Help, Jeroen is republikein geworden? Neen hoor, maar voor een republikein heeft hij vrij 'gematigde' ideeën en alles is beter dan een religieuze gek. Aangezien de echte verkiezingen altijd alle kanten op kunnen gaan, wed ik liever op twee paarden. En ik moet eerlijk zijn, ik ken niet zoveel republikeinen hier in SB. Of liever gezegd, ik ken er geen. Dat komt ervan als je met kunstenaars en intellectuelen omgaat.

Meestal wordt hier niet gesproken over politiek. Toen Californië aan de beurt was (super-tuesday) merk ik daar bitter weinig van. Op de campus waren er wel standjes van Obama en Clinton (naast de standjes van het leger en de ultrareligieuze Bijbelfanatici, wiens achterban bestaat uit 99 Koreanen en een blanke tevreden pastoor)). De republikeinse tak was niet aanwezig. Het is echter niet zo dat mijn kennissen hier niet gaan stemmen. Ze zijn stuk voor stuk gegaan. Je krijgt immers een plakkertje met I voted! Je zou voor minder. In SB heb je ook geen praktijken als arme Mexicanen die geen vrij krijgen om te stemmen. Alles is hier heel keurig. Als er wel politieke discussies zijn, gaat het tussen Obama en Clinton. Iedereen is voor Obama. Clinton heeft een enorm slechte reputatie. Haar ervaring, haar vastberaden uitstraling, haar concrete aanpak worden gezien als haar slechte eigenschappen. Ze is niet vriendelijk genoeg, te weinig uitstraling, te weinig plezier. En ze stemde voor de invasie van Irak. Niemand herinnert zich hier dat iedereen die tegen de invasie van Irak was voor Landverrader werd uitgemaakt. Als ze 10 jaar oude Pinot redt de riolering ingooien omdat de fransen niet meededen, wat hadden ze dan wel niet gedaan met de arme mrs. Clinton.

Begrijp me niet verkeerd, ik snap dat mensen hier Obama op handen dragen. De man heeft een charisma waar Balkenende of Leterme (of was het Verhofstadt) van kunnen dromen. Zijn leven is het schoolvoorbeeld van de Amerikaanse droom. Hij is de self-made man, het toonbeeld dat een zwarte de hoogste regionen van de politiek kan bereiken zonder de hulp van vader of een rijke familie. Ook een leuk feit, hij zou de eerste president zijn sinds Reagan die niet uit het zuiden komt.

Maar dit valt allemaal in het niets als je de man hoort spreken. Naar mijn (bescheiden) mening is zijn overwinningsspeech in Iowa (zie onder) het cruciale moment in deze voorverkiezingen. Mijn rederijkers zouden er nog iets van kunnen leren: hij spreekt over Kerken (geloof) en Scholen (Jeugd en toekomst), het harmonieuze samengaan van dorpen en steden, republikeinen en democraten. Tegen de ruzie en de haat die heerst in de echte politiek. Verandering is onderweg, hoerah!

Er is echter een kink in de kabel: het zijn uiteindelijk alleen maar woorden. Op geen enkel moment heb ik hem horen praten over hoe hij al zijn plannen gaat verwezenlijken. Amerikanen zijn echter verzot op dit soort nummertjes. Hij lijkt wel een priester die zijn schapen toespreekt. Dit werd ook opgemerkt door Clinton in een hilarisch stukje show.

En toch gaat Obama volgens mij winnen. Omdat de Amerikanen nu eenmaal van show houden. Het is een land opgebouwd vanuit een idee. Dat dit idee niet verwezenlijkt kan worden maakt eigenlijk weinig uit. 70% van de Amerikanen gelooft immers dat op een bepaald moment de hemel zal opengaan en engelen de deugdzame mens uit zijn lijden op aarde zal verlossen. En mensen geloven in Obama.

En dus zit je als buitenlander in een moeilijke situatie. Eigenlijk ben je voor Clinton, omdat ze doet wat je van degelijke politici gewend bent. Politici die weten wat ze doen, ervaring zat hebben en een duidelijke visie er op na houden. De enige die ik ken die voor Clinton is en mag stemmen is mijn huisgenoot Jennifer, die half-Duitse is. Maar Clinton staat voor alles wat eigenlijk mis is aan Amerikaanse politiek: Lobbyisten, politieke families, rijkelui.
En dan heb je die man uit Illinois, die belooft dat alles beter zal zijn onder zijn bewind. Die eenheid en vooruitgang voor iedereen preekt. De nieuwe politicus, die beseft dat de wereld na 9/11 is veranderd en dat de VS mee moet veranderen. En je bent wel voor een experiment...maar diezelfde man maakt in al zijn speeches duidelijk dat hij het anders gaat doen. Een man die duidelijk heeft gesteld dat hij de soevereiniteit van een land en de internationale rechtsorde niet zal respecteren mocht dat land terroristen herbergen.

Laten we maar eindigen met twee oude Chinees gezegden, die zowel een vloek als een zegen inhouden: "may we live in interesting times" is de eerste, en de tweede die er snel op volgt: "It's better to be a dog in a peaceful time than be a man in interesting times."

Gegroet

Gangs of Santa Barbara

2008-02-10T12:33:00.000-08:00

Wanneer weet je dat je echt in de VS bent? De eerste keer in een burgertent (ik verkies Fatburgers, een heerlijk staaltje lekker fastfood)? De eerste keer dat je Diane Keaton ziet winkelen in Downtown Santa Barbara (Karin en ik waren die novemberdag heel trots)? Of is het de eerste keer dat er iemand voor je deur neer wordt gestoken?
Inderdaad, jullie (niet zo) trouwe reporter van Amerikaans cultureel leven werd gisteren getrakteerd op zijn eerste 'gang' ervaring. Eerst wat uitleg. Santa Barbara is een mooi stadje dat barst van de toeristen. Ondanks de positieve 'holiday' sfeer kent Santa Barbara in steeds toenemende mate 'gang violence'. Meer bepaald tussen de Westside en de Eastside. We spreken hier trouwens over jongeren tussen de veertien en de twintig jaar, meestal van Latino -achtergrond. In juli 2007 werd een jongen van vijftien doodgestoken op het midden van de dag, in de drukste straat van de stad. Sindsdien is er om de twee weken wel ergens een akkefietje.
Zo ook gisteren. Ik was uitgenodigd voor een feestje bij een vriendin. Om half twaalf gingen twee meisjes naar huis, om na enkele ogenblikken het huis in te vluchten. Op de straat was een groep jongeren iemand aan het afranselen. Onze reactie was natuurlijk: vlug! kijken! Het was pikdonker in de straat (Eastside, btw) en inderdaad, overal zagen we rondrennende jongeren. Het was nogal bizar dus besloot onze gastvrouw de politie te bellen. Enkele minuten later was de cul-de-sac door 10 politiewagens afgesloten (en zagen we nog meer rondrennende jongeren, dit maal met paniek in hun ogen). Ik kan niet zeggen dat ik veel ervan begrepen heb, maar even later wou de politie met ons praten (en vooral met de meisjes die de afranseling hadden gezien). In de woorden van de politieagent: "We found a big puddle of blood and if somebody turns out dead, we need you to conform that he was attacked."). Ik vond het nogal dom dat de politie gewoon naar het huis kwam. Gaan de gangleden dan niet weten dat wij 911 gebeld hebben? Volgens de politieagent werkte het zo niet...heel bemoedigend. Maar goed, nadat de gearresteerde gangleden werden weggevoerd (er was een line-up!), werd het al snel stil in de straat en eindigde alle commotie. De meisjes konden in alle rust naar huis gaan en wij hadden en nieuw gespreksonderwerp. Zeker toen we later een telefoontje kregen dat de straat bezaait was met huis-tuin en keukenwapens, zoals scheermesjes enz. het had allemaal iets amateursachtigs, maar goed, het is leuk te weten dat jongerencultuur ook in Amerika zijn uitspattingen heeft.

Homeward bound

2008-01-17T15:26:00.000-08:00

Binnen dit en 12 uur kom ik aan in Schiphol. Aangezien ik me nu in de drukte van LAX bevind, geen slechter moment om te voldoen aan de verwachtingen van mijn lezerspubliek in de Nederlanden. Voor de mensen niet op de hoogte, ik kom voor tien dagen terug naar de Lage Landen om deel te nemen aan een congres in Groningen. Ik maak tevens van de gelegenheid gebruik om mijn familie terug te zien en -last but not least- Karin.

Eerst en vooral, ik verontschuldig mij voor de maand van volledige radiostilte. Ik was niet dood, noch ziek, misschien lichtjes melancholisch door het gebrek aan inspiratie (voor diegenen die iets van mijn onderzoek kennen is dit een insider, voor de rest, lekker peu, moet je maar interesse tonen voor mijn academisch leven). Maar goed, de maand december. Zomer tijdens de kerstmaand is iets vrij curieus. Het was overigens prachtig weer in December, enkele dagen niet meegerekend. Ik deed mijn best om alleen in de avond buiten te komen, om toch nog een beetje wintersfeer mee te krijgen (het is hier echt koud 's avonds). Maar ze doen wel hun best om kerst leuk te maken, met zwarte kerstmannen, zingende leger des Heils-mensen etc. Alleen is een kerststal in de zon nog steeds een raar gezicht, hoewel waarschijnlijk dichter bij de waarheid.

De laatste weken van December waren daarenboven heel druk. Mijn moeder kwam enkele dagen kerst bij mij vieren, en daarna moesten zij de weg ruimen voor Elger en Traci, die speciaal vanuit het robuste North Carolina naar SB zijn getrokken om mijn fantastische nieuwjaar mee te maken. En er waren nog feestjes met mensen hier, die ook de moeite waren, alleen al omwille van de locatie. Laten we daarmee beginnen.

Old Hollywood

In de jaren '20 en '30 van de laatste eeuw, toen Hollywood nog maar pas de basis had gelegd van wat bekend staat als de wereld van Glamour and Fame, kende de filmwereld zijn eerste grote sterren. Fred Astair, Clark Gable, Eroll Flynn, Katharine Hepburn, Jean Harlow...jullie kennen ze allemaal wel. Nu, een van mijn vrienden hier, Hannah woont met haar vader in een prachthuis in het midden van Malibu hills, de plaats waar vroeger alle studios hun films opnamen (al die westerns zijn daar gefilmd). Ze organiseerde een feestje en het thema was Old Hollywood. Alleen de locatie was voor mij overtuiging genoeg, dus ik, in pak en met een valse snor, daarheen. Het was een leuk feestje, hoewel Amerikanen niet weten hoe ze een goed feest dienen voor te bereiden. Als de drank 20 minuten na aankosmt al op is, en het voedsel bestaat uit een praline in vieren gedeeld, dan hebben ze teveel naar de mesias gekeken. Vier flessen wijn en twee pralinedozen laven geen dorstige of hongerige adolescenten, zeker niet als ze met twintigen zijn. Ondanks maar enkele goed geklede heren en dames, toch een paar mooie fotos gemaakt.

Dit is Ellen, derde jaars creatief schrijfster en mijn lift naar huis:

Dan hebben Hannah (midden), haar zus en Melina (een huisgenoot):

En de laatste foto, die mooi is uitgekomen, ondanks wat beweging (het ziet er wat oud uit zo), Hannah zus en een neef van hun, die als enige buiten mij ook zijn beste pak had aangetrokken. De neef was trouwens pyromaan, en had de FBI al op zijn hielen omwille van te veel vuurwerk in zijn kelder. Een leuke kerel, on danks glimmende vlammetjes in zijn ogen toen we het haardvuur aanstaken.

Dit is mijn eerste verhaal, later volgt meer nu moet ik een vlucht halen.

Tot binnenkort.

Thanks was given.

2007-11-28T16:16:00.000-08:00

Vorige week was het de week van Thanksgiving. Een speciale week voor de meeste Amerikanen. Ik vermoed zelfs dat Thanksgivingweek persoonlijk verantwoording moet afleggen voor het teweegbrengen van het broeikaseffect en Global Warming (raar he, dat het ongeveer een 10 jaar duurt om de naam van het een in het andere te veranderen). Thanksgiving samen met zijn partner in crime Kerstmis. Waarom? Omdat alle Amerikanen dan naar 'huis' reizen, huis zijnde de plaats waar de rest van de familie samenkomt. Het maakt niet uit dat dit uren vliegreizen of autoreizen inhoudt. Zolang ze maar samen aan tafel kunnen zitten om te eten. Zo reed Jennifer, mijn Duitse huisgenoot een goede twaalf uur heen naar Sacramento om bij haar grootouders te zijn. Na drie dagen reed ze weer 12 uur terug. Kan iemand zich voorstellen elk jaar een rit naar Madrid (voor de nederlanders Barcelona) te maken en terug, gewoon om enkele dagen bij familie te zijn? Nu goed, mijn andere huisgenoten hadden maar het vooruitzicht van drie uur reizen, dus dat valt op zich nog mee. En aangezien ik een volledige Amerikaanse Thanksgiving-ervaring wou opdoen, was er van hogerhand besloten dat ook iemand naar mij toe zou reizen. over hypocriet gesproken. Maar ik kan niet zeggen dat ik niet gelukkig was ermee. Vorige week was ik blij, vrolijk en gaf ik graag dank, want voor de eerste keer in drie maanden zag ik mijn liefje weer. En het water zat me sowieso al aan de lippen.

Karin had helemaal de moeite genomen om zes dagen te genieten van het weer in Santa Barbara en het klimaat vergoedde haar door een prachtig staaltje opwarming. Ik denk dat het zelden zo mooi weer was hier. Het zou ook kunnen dat het mijn eigen gelukzaligheid was dat het klimaat zo deed kantelen. Ik hoop dat ik binnenkort niet samen met beklaagde kerstmis en beklaagde Thanksgiving voor het Internationaal Gerechtshof van Den Haag sta.

maar goed, het weer was prachtig, mijn vriendin was prachtig en we hebben heerlijk gegeten (Sushi! twee maal). Maar het allerleukste was toch het thanksgiving maal bereiden. Een goed thanksgiving maal heeft deze ingredienten:

- 1 Kalkoen, met vulling

- Veenbessensaus

- Maiskolven

- yams (Zoete aardappel)

- Dessert: pompoenvla

Wel we hadden dit allemaal en alles was klaargemaakt door ons. Karin haar chirurgische talenten kwamen bovendrijven toen ze de stukken kalkoen vulde en daarna aan elkaar naaide (heel indrukwekkend). Mijn kooktalent toonde zich in het inproviseren van recepten en samen aten we vol fascinering Zoete aardappelprak met marshmellowspek. Als een snoepwinkel haar deuren opende in je mondhoeken. De klaargemaakte gerechten kunnen jullie hieronder bewonderen, maar geloof me, alles was even lekker als het eruit ziet:

Er werd natuurlijk niet alleen gegeten en gedronken tijdens de week. We deden ook ons uiterste best om samen SB te verkennen. Zo hebben wij gezien: het enige Ghetto van SB (we dachten dat een supermarkt open was op Thanksgivingdag, klaarblijkelijk niet, en klaarblijkelijk was het ook geen goed idee om 15 blocks naar de centrale straat van SB te wandelen door een wijk die gekenmerkt werd door de autokerkhoven. Maar goed niets gebeurd, wij zijn stoer), Het strand van SB (zo een duizend keer, maar memorabel was de keer dat we voor pannekoeken gingen aan het strand, terwijl het nog vloed was). Niet alleen gaf dit het resultaat van prachtige fotos, het zorgde ook voor de dood van mijn eigen fotocamera, die Karin had meegenomen uit Nederland, en die ik op het strand in het zand het gegooid (per ongeluk).

Dit is de rots waarvan mijn camera tuimelde. Gelukkig woon ik in een land waar cameras relatief goedkoop zijn, dus ik hoop er eentje van hetzelfde kaliber op de kop te tikken (of anders weten mijn familieleden meteen een fantastisch geschenk voor kerstmis).

Een heerlijke tijd dus. En voor ik het vergeet. mijn eerste hoofdstuk is ook pas aan Bart afgegeven, dus nog drie te gaan!

Om wat variatie te verkrijgen heeft Karin beloofd zelf een verslagje in te dienen over de laatste twee dagen van haar bezoek, waar we de kanaaltjes van Venice Beach bevoeren en levendige discussies hadden met vreemde Hollywood vrouwen op prozac. Maar dat is voor een andere keer.

Pumpkins scream in the dead of night

2007-11-05T11:59:00.000-08:00

Halloween: de avond voor Allerheiligen en de nacht waar mensen zich verkleden in monsters en de monsters rustigere oorden opzoeken. Voor de meeste Europeanen een typisch product van de veramerikanisering van het Westen, voor de meeste kinderen een heerlijk feest met veel snoep en voor de meeste tandartsen een moment om stilletjes de Tandenfee te danken voor commercialisme.

Nu goed, ik heb Halloween altijd leuk gevonden. Misschien omdat we in ons dorpje in Limburg al sinds jaar en dag een vorm van Halloween vieren. Bij 'ons' heette het Hololool en in plaats van pompoenen sneden we rapen in een leuk en angstaanjagend figuur. De laatste keer dat ik in Limburg aan zo een evenement deelnam was ik zes en ik denk dat iedereen het eens kan zijn dat het met mijn talenten voor dingen tekenen, uitsnijden, knippen, plakken -en al het andere wat we tezamen knutselen noemen - toen nogal pover gesteld was. Een van de meerwaardes van een jaar in Amerika is deze nare periode is mijn jeugd met een nieuwe herinnering uit te wissen. Daarom begon ik vol enthousiasme een week geleden in Minnesota met het uitsnijden van mijn pompoen.

Op zich is het uitsnijden van een pompoen niet zo moeilijk. Het is eerlijk waar een smerig klusje, dus wie mij een beetje kent weet dat ik stiekem smerige klusjes best leuk vind. De eerste keer dat ik bij Karin op bezoek was, vond ik bijvoorbeeld meteen de gelegenheid om de gootsteen te ontstoppen.

Maar goed, bij pompoenen moet je eerst een gat in de top maken, groot genoeg voor je hand. Je snijdt heel mooi een ronde cirkel en haalt dan alle rotzooi die vanbinnen zit eruit: dit zijn vooral pitten en draadvlees. Dan pak je een schepje en hol je de pompoen van binnen uit. Je kunt de rotzooi gebruiken voor allerlei lekkers (ik heb gisteren pompoenbrood gemaakt, met chocoladechips, heel lekker).

Je ziet dat ik heel geconcentreerd bezig ben, dat komt omdat je nu een design moet tekenen op de pompoen. Gelukkig bestaat er zo iets als templates, waardoor je niet zelf je design moet uitvinden, maar het gewoon moet overtekenen. Dan doe je met een pinnetje, waarmee je in de template prikt, die tegen de pompoen is geplakt. Daarna haal je de template weg, en je hebt een prachtige tekening. Het enige wat je nog moet doen is de tekening volgen en uitsnijden. Het deed me denken aan mijn kinderjaren, als mijn moeder ons, de kinderen, drie pinnetjes gaf, drie kussentjes en een kleurboek. Vervolgens mochten we gaatjes prikken in het kleurboek. Ik weet nog steeds niet wat voor nut het exact had, maar het was leuk toen, en nu nog steeds. En je krijgt je kinderen ermee stil. Uiteindelijk krijg dit als resultaat: Dat ziet er niet slecht uit. Maar het effect is pas echt merkbaar als je er een lichtje in zet.

Ik ben er eerlijk gezegd heel trots op. Waarschijnlijk omdat het de eerste keer is dat iets dat ik in elkaar knutsel niet meteen ontploft, of afzichtelijk is. Om jullie een ijkpunt te geven om me te vergelijken. De andere pompoenen zagen er zo uit:

Wie kan er de pompoen uithalen die niet van een template afkomstig is?

In ieder geval, Halloween is nu al enkele dagen geleden, en het was een prachtbelevenis. Jammer genoeg was het feestje waar ik naar toe zou gaan vergeten me te melden waar het feestje was, maar ik en mijn huisgenoot hebben toch genoten van doelloos rond te rijden en als twee viezeriken de nacht in te turen om alle kinderen te zien die luidkeels "trick or treat" roepen. De meeste Amerikanen doen ook nog eens hard de moeite om hun huis te versieren met allerlei 'akelige' dingen. Twee van onze buren in de wijk hadden hun heel huis omgetoverd in een spookkasteel (met vuurspuwende draak) en in een kerkhof (met de graven van seriemoordenaars). All in all, een leuke feestdag, en ik ga zeker een templatenboekje meenemen naar Nederland om volgend jaar pompoenen te snijden en voor commercialist uitgemaakt te worden.

The leaves of fall

2007-10-29T14:42:00.000-07:00

Enkelen van jullie schreven me vorige week berichtjes, ongerust dat ik levend gebraden zou worden in de 'wildfires' die California terroriseren. Ik kan jullie nu allemaal geruststellen: ik ben nog niet verbrand...niet alleen waren de bosbranden in County Santa Barbara beperkt tot de bossen aan de andere kant van de bergen (de maan kleurde wel prachtig rood) maar ik zat helemaal niet in SB toen de situatie verergerde. Ik had namelijk een congres in Minneapolis, Minnesota waar ik een lezing diende te geven. Hoewel ik zonder onkostenvergoeding de reis moest maken (je merkt pas hoeveel je uitgeeft als het op je creditkaart komt), was de reis uitermate geslaagd en wel om twee redenen. Ten eerste was het congres leuk en zeer de moeite. Ik heb enkele collega's kunnen horen, en enkele nieuwe ideeen opgedaan. Ook vonden de mensen mijn lezing goed tot zeer goed. Hoewel Amerikanen altijd positief zijn, vond ik ze nu wel heel erg opgetogen over mijn werk over Vrede en tweedracht. Daarenboven was er een specialiste aanwezig van de universiteit in Arizona die in april een congres voorbereid over vrede door de eeuwen heen. Zij vroeg me meteen of ik geen zin had om een lezing voor te bereiden en naar Arizona te komen voor het congres. De lezing zou tevens een publicatie betekenen. Ik weet nog niet of ik daadwerkelijk ga ingaan op haar uitnodiging (ik heb andere katers de geselen, of liever ik heb mezelf te geselen met het schrijven van andere hoofdstukken), is het toch een compliment. Ook andere Nederlandse en Belgische specialisten waren geinteresseerd, dus ik voelde mij op zijn minst gewaardeerd.

De tweede reden heeft meer te maken met mijn gemoedsrust. Hoewel SB een leuke stad is en California heerlijk weer heeft, had ik in september en oktober toch een vorm van weemoedigheid, naar Groningen, naar mijn vrienden daar en vooral, naar een herfst in de lage landen. Ik weet dat jullie waarschijnlijk allemaal stikjaloers zijn op mijn zongebruinde armen en mijn zongebleekte haren, maar elke dag zon is niets mij. Ik miste, in andere woorden, het vallen van gekleurde bladeren, een licht briesje en de herfstzon die mijn wangen rood maakt (ik word er helemaal amateurpoetisch van). Mijn reis naar Minnepolis ging dus ook gepaard met een reis naar de herfst. Minneapolis ligt in Minnesota, een staat bekend voor haar vele rivieren en meren, en ook voor haar enorme wouden. Ik heb in de tien dagen die ik daar heb gespendeerd prachtige kleuren gezien en lekker uitgeherfst. Daarenboven zag ik na drie jaar Annelies en Sam terug. Dit zijn vrienden van groningen die in mijn eerste jaar in minneapolis zijn getrouwd en nu een allerschattigst kindje hebben genaamd Natalie. Oh ja, en heb ik al vermeld dat het bijna Halloween is?

Misschien ben ik wel helemaal geamerikaniseerd, maar ik vind dit enorm schattig. Natalie vond mij ook heel schattig en samen maakten we het huis onveilig:

Er was ook een ander meisje dat het heel leuk vond me weer te zien. Kiva kon helemaal niet genoeg van me krijgen (geen nood hoor Karin, er is niets gebeurd).

Morgen schrijf ik over een van mijn gebeurtenissen in Minnesota: pompoenen snijden, maar nu sluit ik af.

Welcome to the wild wild West

2007-10-06T12:00:00.001-07:00

Ik heb jullie en dit blog een beetje verwaarloosd de laatste weken, maar ik heb nu eindelijk wat tijd en de zin om jullie een van de spannendste verhalen te vertellen sinds mijn aankomst in SB. Als nieuwkomer hier in de VS ben ik de laatste weken op zoek geweest naar een hobby. Als je elke avond van de week niets te doen hebt, dan kan het hier namelijk nogal eenzaam worden. Ik had echter enkele eisen. Het mocht eerst en vooral geen veeleisende hobby zijn. Ik ben hier om een proefschrift te schrijven, en niet om intensief bezig te zijn met toneel of zo. Daarenboven wou ik mensen ontmoeten. In het ochtendgloren gaan joggen op het strand is misschien prachtig, maar je ontmoet er geen mensen bij...een dolfijn of twee wel misschien, maar geen mensen.

Het probleem is echter dat hobby’s hier heel zeldzaam zijn, of toch in ieder geval goedkope hobby’s. Komt daar nog bij dat de meeste hobby’s zeker een half uur rijden zijn, en ik ben natuurlijk autoloos. Jullie denken misschien: Hoe, waarom kan Jeroen niet amateur-bloemschikken gaan doen bij de plaatselijk Anonieme Alcoholistenvereniging? Wel, niets is hier 'amateur'. Je doet oftewel iets professioneel oftewel doe je het niet. Mensen waren dan ook heel verbaasd als ik zei dat ik een amateur-theatergroep zocht. Amateur heeft negatieve bijklanken.

Nu goed, met de moed der wanhoop googlede ik het Internet leeg, tot ik opeens een advertentie vond die een avond 'Celtic Music' promootte. Zoals jullie weten ben ik al vijftien jaar een grote liefhebber van Traditionele muziek, dus dit leek een kolfje naar mijn hand. Het was twee keer per maand, op een donderdag, gratis en de advertentie beloofde het leren van Gaelic en Bretoense liedjes, een soort van Keltisch koortje: LEUK! Die donderdag ging ik met knikkende knieën de bus op naar een huis niet ver van de campus verwijderd. Via de email had de gastvrouw beloofd dat ik met een van haar vriendinnen terug kon rijden naar downtown SB. Toen ik een half uur later voor het huis stond en aanbelde, was het ook deze vrouw die open deed. Ik werd vriendelijk begroet, moest mijn schoenen uitdoen en kreeg een kop Earl Grey aangeboden. Daarna werd ik voorgesteld aan de al aanwezige leden. Een voor een werden ze voorgesteld (het waren er twee). Oh ja, en alle drie de aanwezige dames was +50. Zonder het te beseffen was ik op het theekransje van de plaatselijke New Age vrouwen beland. Ik twijfelde eerst nog, maar toen de andere (en laatste) twee leden het vrouwenclubje vervolmaakten had ik geen twijfels meer. Het Jeroen-typerende noodlot had weer toegeslagen. Ik had in mijn eentje de gemiddelde leeftijd van het Keltische ‘kamerkoor’ door mijn aanwezigheid gehalveerd, en verbeterde tegelijkertijd de genderstatistieken. De volgende twee uur en een half bracht ik door met zes dames die Ierland kenden via druïde/gidsen en dachten dat The Clyde een pub was (het is de hoofdrivier in Schotland). Als enige man moest ik zelf maar mijn noten vinden, terwijl de zes probeerden mee te zingen met de hoge stem van de zangeres van Dervish, met behulp van via een Cdtje en een synthesizer. Niet dat het niet leuk was, de organisatrice kende wel degelijk haar Gaelic en we kregen dus vooral uitspraaklessen (Als linguïst had ze geen muzikale achtergrond). En er was Earl Grey...en koekjes.

Bij het openen van de koekjes maakte ik ook de enige flater van de avond. Het waren namelijk Bretoense koekjes. Terwijl de andere vrouwen de gastvrouw prezen voor de lekkere speciale koekjes die ze had gevonden in Bretagne en die nergens anders te krijgen waren, vroeg ik me af stilletjes af waarom ze die koekjes gewoon niet bakte. Het zou een hele zoektocht besparen. Toen ik dit voorstelde, werd het heel stil in de kamer en wees de gastvrouw me met een kille blik terecht. "Don't be ridiculous" Ik was in mijn onschuld helemaal vergeten dat New Age 50+dames het bakken van koekjes door vrouwen zagen als een van de grote tirannieën van de dwingende patriarchale samenleving en al diens uitlopers. Wijselijk besloot ik op dat moment een van de New Age foldertjes die verspreid op de koffietafel lagen in te kijken en meer te leren over genezende stenen. De avond was best leuk, maar opnieuw word ik geconfronteerd met het gegeven dat ik hier het magnetische noorden ben van het emotioneel kompas van vrouwen boven de vijftig.

Jullie vragen je natuurlijk af of ik blijf deelnemen aan het theekransje. Momenteel denk ik van wel, ik heb toch niets beters te doen. En de gastvrouw zei dat ze nog enkele mannen kende die wel wilden meedoen. En het is leuk om Keltische muziek te zingen. Dus zolang we aan het begin van de avond onze sleutels niet in een bokaal moeten leggen, zie ik geen graten.

Old friends

2007-09-28T10:29:00.000-07:00

Zoals enkelen van jullie wel weten is het eerste bezoek al langsgekomen en terug vertrokken. Gelukkig kon ik ze overtuigen om enkele foto's te trekken, die ik daarna oplijn kon zetten. Jan en zijn vriendin Sanne waren in de VS op vakantie en vertrokken rond dezelfde tijd als ik naar de Californische kust. Deze woensdag kwamen ze even langs om op mijn teras een biertje te drinken. Zoals jullie zien is het hier prachtig weer en zie ik er nog steeds even lelijk uit als voordien.En als bezoek komt dan moet je tonen hoe dicht je wel niet bij het strand woont, en dat je hier wel degelijk kunt zwemmen

Het water was koud en vol zeewier en Jan wou niet te lang het water in omwille van haaien en kwallen (ik ga hier nog op mijn kop voor krijgen), maar het was een prettige namiddag.

En om mee af te sluiten, de langverwachte foto's van Iggy, the iguana

en zijn aartsvijand, Mr. kitty, de kater.

Religieuze ervaring

2007-09-12T09:49:00.000-07:00

Amerikanen zijn religieus. Dat weet iedereen. In Europa hebben we de neiging om dit aspect van de VS in de verf te zetten. De VS is gesticht door vluchtelingen uit Europa die in hun eigen land vervolgd werden door de overheidsinstanties. We vinden het daarom ook grappig dat de Amerikanen zo rigoreus zijn in betrekking met religiebeleving.

Ik ben hier nu al een week, en ik moet zeggen dat er van dit religieus fanatisme weinig te merken valt. Ik ben waarschijnlijk in de verkeerde staat. Als ik in bergen van North Carolina was gaan studeren hadden ze me alvast met bijbels doodgegooid (papercuts do hurt).
Toch heb ik twee religieuze ontmoetingen gehad die ik jullie niet wil ontnemen.

De eerste is de standaardontmoeting met een jehova's getuige. Ik was om 8:40 aan het wachten op een bus naar Santa Barbara University (er stopt een bus elk half uur in de voormiddag enkele minuten van mijn straat). Ik zag er waarschijnlijk een beetje "vreemd" uit , want een grote 4x4 stopte juist langs het bankje en er stapte een enorme beer van een vent met een snor uit. Hij liep naar me toe, groette me vriendelijk en vroeg of ik student was. Ik knikte vriendelijk, niet bewust van zijn bedoelingen (ik word nogal vaak aangesproken hier, vreemd genoeg meestal door bejaarde vrouwen met lelijke hondjes). De man praatte een beetje door over universiteit en opeens toonde hij zijn linkerhand, die hij voordien netjes achter zijn rug had verborgen. Twee Wachttorens met de titels "Why Evil is here?" and "Where is Evil?" werden mij aangeboden. Toen ik vriendelijk maar beslist NEEN zei (ik blijf liever in het ongewisse waar het KWAAD zijn exacte locatie was -ik dacht ergens in Irak of in de bergen van Pakistan) vroeg hij me waar ik vandaan kwam. Groot was zijn verbazing toen ik "België" zei, aangezien zijn grootvader ook uit België kwam. Van waar wist hij niet precies, want grootvader was al een tijdje dood. Het gesprek evolueerde diezelfde kant uit dus eindigde de Getuige onze ontmoeting met de klassieke woorden: "in the end we are all family and come from the same woman and man". Daarna liep Jehova-man terug naar zijn 4x4 en scheurde hij er vandoor, voordat ik de kans had hem voor viespeuk uit te maken. Ik moet er niet aan denken nog meer familie te hebben dan nu al het geval is. Ik kan nauwelijks de namen van mijn neven en nichten onthouden.

De tweede religieuze ontmoeting was met de Scientology-kerk, die in California als onkruid het stadsbeeld verloederd. Ik was even geneigd voor de grap mee te doen aan hun -bent u een alien?- test, maar besloot toch me niet in te laten met hun groepering, voor je het weet ben je Tom Cruise (en niemand wil dat, toch?). Voor een korte inleiding in Scientology, kijk eens naar dit filmpje.
In ieder geval, de aanhangers van Scientology proberen hun overtuigingen ook via krantjes aan de man de brengen. De krantjes zijn vrij inhoudloos en doen denken aan goedkope TV-spots over wondermiddelen, in de aard van: De getuigenis van Mariah, 32, "voor ik scientology kende zat ik elke dag aan de drugs, maar nu sta ik elke morgen op en het is een nieuwe dag". Dat Mariah, 32 niet heel snugger is, kan al afgeleid worden uit dit citaat, maar om jullie verder te overtuigen, heb ik deze vrij hilarische 10-vragen test vertaald. De test is terug te vinden in het krantje en is bedoeld om te kijken of jullie misschien ook door Aliens worden bezeten:
1.Heb je je ooit moe gevoeld, zonder een bepaalde reden?
2. Voel je je soms "houterig" of lusteloos?
3. Heb je soms flashbacks?
4. Voel je je minder alert als vroeger?
5. Voel je je soms licht in het hoofd of "spaced out"?
6. Ben je soms vervelend of irritant zonder een goede reden?
7. Heb je soms pijn of jeuk, en je weet niet waarom?
8. Vind je het soms moeilijk om enthousiast te doen over situaties of dingen?
9. Voel je je soms rusteloos?
10. Heb je moeite met het aanleren van nieuwe dingen, zelfs al ben je gefascineerd door ze?

Je hoort het al aankomen, als je 8 of meer vragen positief hebt beantwoord, dan ben je duidelijk "vervuild". Om deze vervuiling tegen te gaan moet je lid worden van Scientology. Als je 4 tot 7 vragen positief hebt beantwoord, dan ben je tot op zekere hoogte vervuild, en heb je een zuivering nodig om gelukkig te blijven. Alleen Scientology kan deze zuivering geven. Indien je echter 1-3 vragen positief beantwoord hebt, dan ben je... ook vervuild en kunnen je gedachten alleen gezuiverd worden door "a purification rundown" aangeboden door de Scientology Church. Liever gezegd, Wat het resultaat van de test ook is, je hebt nood aan Scientology. De redenering is natuurlijk ijzersterk, want iedereen voelt zich wel eens moe of rusteloos, of vervelend. Dit gezegd hebbende, ik voel me momenteel ook moe, vervelend en rusteloos, maar dat heeft voornamelijk met de overbodige 10-vragen test van Scientology te maken. Ik laat het daarom hierbij. Alles gaat goed, ik zit nog niet bij een duistere cult en ik heb (eindelijk) mijn bankkaart gekregen. TschuB

Sex in the city

2007-09-07T09:30:00.000-07:00

Om het thema van plaatselijke fauna in Santa Barbara niet te verwaarlozen, een nieuw verslag van jullie plaatselijke correspondent, nu over het uitgaansleven in de Amerikaanse Riveira. Om mijn Jet-Lag te verliezen besloot ik gisterenavond een kijkje te nemen in Santa Barbara downtown. Donderdagavond is namelijk de uitgaansavond in SB, in dat opzicht verschilt de VS dus niet van de Europese studententradities. Mijn gids voor de avond was Jennifer, die me al op voorhand had gewaarschuwd dat uitgaan in California heel andere doeleindes heeft dan de gemiddelde Europese student gewend is. Dit resulteerde in een heel ingewikkeld gesprek over de do's and don'ts van Amerikaans uitgaansleven. Laten we beginnen met een paar basisprincipes:
Eerst en vooral: men gaat 's avonds uit om seks te hebben. Dit is een heel belangrijk concept en kan zorgen voor nogal wat misverstanden bij Europeanen. Als iemand in California je namelijk vraagt om samen met hem/haar op cafe te gaan, heeft dit de betekenis van zo snel mogelijk dronken te worden en dan half bewusteloos met elkaar naar bed te gaan. Indien je intenties niet seksueel zijn, vraag je iemand eerder ' to grab a coffee together'. Koffie-bars zijn namelijk tot middernacht open en zijn de enige gelegenheid om vriendschappelijk een collega of vriend/in beter te leren kennen. En dan nog moet je uitkijken dat je gezelschap je galante gedrag niet interpreteert als zijnde ' a coffee, a few drinks and sex'. Het principe om samen met wat vrienden op cafe te gaan en te praten over je dag achter een paar pinten is volledig uit den boze. Alcohol dient slechts om grenzen te overschreiden. Eenmaal je een vriendin hebt, ga je in principe niet meer uit. je gaat wel nog naar restaurants en daarna naar huis om voor tv te hangen.

Nu goed, zoverre de voorbereiding. nu over het echte uitgaan. Wat ik van Jennifer begrijp en ik gisteren met eigen ogen heb gezien, verloopt een avond als volgt. Eerst ga je naar een plaatselijk cafe (tot elven of zo), als je geluk hebt kun je daar al een lazarus iemand aantreffen en moet je niet meer de moeite doen om je zelfaangeleerde danspassen aan de wereld te tonen. De mensen in deze cafes zien er meestal hetzelfde uit als ons, alleen is alles extremer. Lees: ik voel me goed gekleed als ik me vergelijk met het gros van de jongens die hier rondlopen, de meesten laten zich volgens mij nog steeds door hun moeder kleden, en voor de meisjes hier geldt het principe 'less is more'. Europese dames, let op, je gezicht plamuren met allerlei rotzooi is een must. En je gezicht poederen of wenkbrauwen plukken doe je ostentatief in publiek, zodat iedereen ziet hoeveel moeite je in je uiterlijk stopt.

Het cafe waar wij gisteren vertoefden deed heel Europees aan. Ze hadden Chimay en er werd meer wiet gerookt dan in al de cafes die ik ooit in Nederland heb bezocht. The hard policy on drugs heeft hier klaarblijkelijk nog maar weinig vruchten afgeworpen. Dit is vreemd aangezien leeftijd wel voortdurend werd gecontroleerd, op het paranoide af. Ik raakte in gesprek met twee mannen die Ted als naam droegen en ook nog dezelfde kleren aanhadden. Het deed me genoegen om mijn standaard-antwoord op hun vragen te beantwoorden, namelijk: Ted: "what does Belgium has that the US does not have." Me: "Old buildings". Ze waren echter heel vriendelijk en iedereen wil mijn naam juist uitspreken (hetgeen een volledige ommekeer is van de Britse mentaliteit, die het houden op " jurgen" of " Harooon". )

Na elven trek je naar de clubs. De tijd moet je goed in de gaten houden, want om half twee gaat alles hier dicht en stel je voor dat je nog niet dronken ben voor die tijd. De club waar Jennifer me naar toe bracht heette Wildcats. Het deed in het begin heel Brits aan. Eerst kwam je, na aan te schuiven voor de buitenwipper, in een lounge. Even verderop begon de dansvloer met MTV-allures. Er was een go-go danseres, DJ's op een verhoging en een multiTV-scherm waar ze afwisselend MTV-clips en security-footage van de club lieten zien. De MTV mentaliteit is alom aanwezig. Omdat het echter wat kleinschaliger is en een beetje amateuristisch lijkt een club als de Wildcats op een combinatie van de eerste de beste MTV-hiphopclip en de Disco's die je in de doorsnee aflevering van Derrick te zien zou krijgen. De meisjes dansen er wel met de allures van porno-acrices. Liever gezegd, met dient zoveel mogelijk de kont tegen mensen aan te wrijven, met je haren te zwieren of heel dicht tegen een ander meisje aan staan te zweten. Een ventilator in de hoek zorgt niet alleen voor nodige verkoeling, maar ook voor de mogelijkheid cineastische danspassen uit te proberen waar Shakira van zou opkijken. Het grote verschil tussen Europese disco's zijn echter de mannen. Zij bevinden zich allemaal op de dansvloer, en schuifelen wat mee met de muziek. Ik zeg schuifelen, maar eigenlijk moet ik doelgericht schuifelen zeggen. Je kunt het het best vergelijken met het jachtpatroon van Hyena's in de savana. Eerst worden omcirkelende bewegingen gemaakt, met af en toe een uithaal naar de prooi (in het geval van de Santa Barbara man, dansende meisjes). De dapperste van de mannen waagt daarop zijn kans en springt tussen de dansende meisjes. Ogenblikkelijk verandert zijn dansbeweging van schuifelen naar het op en neer bewegen van de heupen. Met wat geluk reageren de meisjes positief door hun achtersten tegen de man aan te wrijfen of zijn handen op bepaalde uitgesproken vrouwelijke plaatsen te leggen. Het kan echter ook zijn dat de vrouwen hem volledig negeren. Dan wordt de man terug opgenomen in de cirkel van mannen en kan een ander zijn geluk proberen. Volgens Jennifer kan men aan het aantal handen die op een avond ongevraagdop borsten en billen worden geplaatst berekenen hoe goed je in de markt ligt.

Deze paringsrituelen hebben niet altijd succes en vaak moet de mannelijke bevolking wachten tot de vrouwen werkelijk dronken zijn om hun kans te wagen. Ik was trouwens verheugd te merken dat sommige verleidingsmethodes niet aan kracht inboeten. Het trakteren van vrouwen op een drankje is nog steeds de ultieme manier om affectie te winnen. Na de transactie van goederen en diensten (drankje in ruil voor naam en gezelschap) verhuist de actie naar de Lounge waar het schuifelen en bevoelen ook plaats vindt, maar dan in minder publieke sfeer. Ondertussen zorgen andere meiden op de dansvloer dat de resterende mannelijke bevolking niet teneergelagen afdruipt. het motto is altijd, hoe langer je wacht hoe meer de kans op succes.

Ik had echter genoeg van de testosteron en het oestrogeen, en na een wandeling langs alle plaatselijke bars en clubs en een half uurtje mensen kijken zijn Jennifer en ik naar huis gegaan. De avond was naar amerikaanse maatstaven een misser van jewelste maar ik was bijzonder blij dat ik deze uitgaansgewoontes en rituelen nooit zal moeten beheersen.

Skunks in the backyard

2007-09-04T08:43:00.000-07:00

Als ik je vertel dat ik op dit eigenste moment verse vijgen aan het eten ben, terwijl ik in de warme zon aan het genieten ben van het geluid van de golven van de Pacifische oceaan, zou je me geloven? Klinkt het even ongeloofwaardig als een ontbijt van ' flat bread' met 'almondbutter' zonder vettoevoegingen, kapitalistische fair trade koffie en jam zonder suiker? En als ik je nu vertel dat ik in een huis woon waar men nooit deuren op slot doet omdat we in een wijk wonen waar alleen 50-plussers vertoeven. Dan lieg ik zeker en vast (vast en zeker voor de anders-nederlandstaligen)

Toch moet ik je teleurstellen. In Amerika is alles mogelijk (buiten 50-plussers "oude mensen" noemen, hetgeen in California 'a big no-no' is. Niemand is oud in California, zelfs niet de aftanse rimpelige dames in short die met gewichten over de promenade joggen).

Zoals de lezer kan afleiden, ik ben aangekomen in Santa Barbara. Zondag, om 23u. stapte ik uit de taxi en letterlijk in de armen van een zeer gastvrije Jennifer die me hartelijk verwelkomde. De planning was een beetje overhoop gegooid omdat ik in Washington vertraging had (de piloot zat in het verkeer vast in Chicago). Daardoor miste ik miste ik mijn vlucht naar Santa Barbara en moest ik de airbus nemen in LAX. Een raadgeving aan al diegenen die me willen opzoeken in SB, neem de bus naar SB in plaats van het vliegtuig, het kost maar 40 dollar en het is veel handiger.

Hoe valt zo een eerste dag in SB mee? Wel, ik heb heel wat bijgeleerd. Bijvoorbeeld over fauna. Spinnen sla je beter niet met de hand dood, want het zijn waarschijnlijk zwarte weduwen en als die jou steken verlam je, eekhoorns geef je geen voedsel want ze graven de kliffen uit waardoor Santa Barbara letterlijk in het water valt, als je geluiden hoort in het holst van de nacht zijn het waarschijnlijk stinkdieren die de vruchten van de boomgaard (jaja, ik heb een boomgaard) verorberen en Mr. kitty zijn hart is alleen maar te veroveren door hem Catnip-snoepjes te geven.

Voedsel is overigens heel vermoeiend hier in SB. Ik wou graag koken voor mijn huisgenoten dus bracht Jennifer me naar een supermarkt. Diegenen die al in de VS zijn geweest weten dat de amerikanen hun kooppubliek graag overtuigen dat er in chocoladekoekjes geen vet zit, in jam geen suiker etc. Het is echter nog erger in California. Bij elk ingredient dat ik inkocht was een waarschuwing te vinden. De Balsamico-azijn bevatte volgens de staat van California lood en dus schadelijk voor kleine babies. De tonijn zou chemicalien kunnen bevatten, en ga zo maar door. Om het kort te houden, het gerecht dat ik klaar maakte zou volgens de Californische maatstaven goed zijn voor het vergiftigen van babies, 50+, zwangere vrouwen en iedereen die een zwak gestel had.

Voor de rest zijn alle cliches over California waar: iedereen rijdt met de auto, draagt teenslippers en shorts. De jeugd is oftewel aan de wiet, oftewel bezig met hun uiterlijk, oftewel bezig met seks (Teenager 1: "you know, like, I am so ready to have sex, you know.." Teenager 2: " oh yea, like, totally"). Verder zijn verkopers hier heel vervelend. Als ik vraag welke laptop beter is voor mijn doeleinde, loopt hij naar de meest dure van de twee, springt dan een metertje achteruit, kijkt me aan en zegt: "dude, this one is so awesome, you should like totally buy this one, dude. Really man, this machine is like totally the best, man."

En mijn huisgenoten? Een korte omschrijving om mee af te sluiten. Jennifer is 22, Duits-Amerikaans en kunstenares. Ze heeft me gisteren overal mee naar toe gebracht waar ik haar eeuwig (of toch de volgende tien dagen) dankbaar voor ben. Haar ongebreideld enthousiasme voor ongeveer alles wat je tegen haar zegt is vrij vermoeiend, maar ze zorgt er wel voor dat ik me thuisvoel. Allison is 24, Brits-Amerikaans en ze doet iets met ontwerpen van computerchips. Allison is de combinatie van Britse stijve onderlip en Amerikaanse know-how. Ze praat echter weinig en ik kan nog geen hoogte van haar nemen. Als laatste is er Valeska, Berlijnse, 25 en hevig op zoek naar een permanent visum. Op dit moment schrijft ze zich in op een studentenvisum om in de VS te kunnen blijven. Ze heeft een relatie met een binnenkort beroemde baseballer en is eigenlijk heel aardig.

Dat was het zo een beetje voor een eerste blog. Welkom bij de uitdraai van mijn leven. blijf en geniet van de show.

NB: aangezien ik mijn foto-apparaat vergeten ben bij Karin, op dit moment geen foto's. Maar geloof me het is hier prachtig, met bergen aan de ene kant en de zee aan de andere kant.